آیندهای نهچندان دور
همه ما چه کم و چه زیاد به آیندمون فکر میکنیم. این آینده میتواند برای برخی نوجوانی، برخی جوانی، میانسالی یا حتی پیری باشد. آینده نزدیکی که برای همسنهای من، جوانی راشامل میشود وهرکسی خودش را در آن در موقعیتهای مختلف از نظر مقام اجتماعی، تحصیلی، شغلی و خانوادگی متفاوت میبیند. اینکه چقدر به ذهنیتی که از خودمان در آینده داریم، به آیندهمان نزدیک باشد، بستگی به تلاش، هدفبندی و شانس ما دارد.
اگر بخواهم چیزی که درمورد آیندهام تقریبا مطمئنم را بگویم، باید بگویم که من خود را دانشجویی میبینم که بعد از دانشگاه، سر کار میرود که خب احتمالا در آن زمان و بهخاطر اینکه مدرکی هنوز دریافت نکرده، شغلی غیرمربوط به رشته تحصیلیاش دارد و این تا زمانی ادامه دارد که از دانشگاه فارغالتحصیل شود و به دنبال شغلی مربوط به رشتهاش برود. او میخواهد فردی مستقل از نظر مالی از خودش بسازد، که اهدافی دارد و حتی اگر تا آن سن فرد موفقی نشده بود، باید درس بخواند وکار کند تا خودش را به خود وخانواده ثابت کند و میخواهد آیندهاش را خودش بسازد و سعی کند از بعضی نظرها به خود متکی باشد؛ در کنار اینها به دنبال چیزهایی که در آن استعداد دارد هم میرود و علاقههایش را دنبال میکند، چیزی که از آینده خود پیشبینی میکنم در این حد است؛ زیرا هرکسی جزئیاتی از آیندهای که میخواهد داشته باشد میداند، نه بیشتر. برای مثال من خبری از آن دانشگاه، رشته آیندهام و شغل موقت و همیشگیام ندارم؛ زیرا فقط از راهی که میخواهم در آینده پیش بگیرم، خبر دارم.
حدیث مولایی - تهران